ΔIEΘNEΣ NOMIΣMATIKO TAMEIO

Καλώς το μας το ΔουΝουΤου, κι ανάθεμα την ώρα

αφότου εγκαταστάθηκε στην προσφιλή μας χώρα.

Την εύφορη, την ένδοξη και καταληστευθείσα

από εκείνους που ποιούν συγκαιρινά την νήσσα.

Καλώς το, κι ας του στρώσουμε στην άφιξή του βάγια,

πριν τρελαθούμε οι Έλληνες και πάρουμε τα πλάγια.

Πριν βγούμε εις τα ορεινά αρματολοί και κλέφτες

μ' αιτία τους αμαρτωλούς πολιτικούς και ψεύτες.

Το ΔουΝουΤου είναι εδώ με τους δικούς του όρους

τους σφόδρα αντιοικονομικούς και λίαν παραφόρους.

Κι ανακατεύει τα τρωτά και όλα τα στραβά μας

και ψάλλει τις νεκρόσιμες πάνω στα κολλυβά μας.

Μαύρα κοράκια με γαμψά νύχια, με ασωτίες

βάρυναν την πατρίδα μας πολλές δεκαετίες.

Κι όπως εις την εντατική ευρίσκεται σε κώμα

ένοχο δεν καθίσταται για την αιτία, κόμμα.

Διαπιστούται ότι λεφτά υπάρχουνε κλεμμένα

αλλά δεν βρίσκουν ένοχο μέχρις εδώ κανένα.

Επιστρατεύουν μέντιουμ, πάνε στις καφετζούδες

τις χαρτορίχτρες ερωτούν και τις καμπαρετζούδες.

Ρωτάει κι ο πρωθυπουργός με παραπονεμένα

λόγια, που πήγαν τα λεφτά πέστε μου τα κλεμμένα.

Κι απάντηση μέχρις εδώ δεν έχει ο τάλας πάρει,

λες κι ήρθαν εξωγήινοι άρπαγες απ' τον Άρη.

Καμαρωτοί, αγέρωχοι και λίαν υπερόπτες

ήδη εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας οι επόπτες.

Τον «ασθενή» εξετάζουνε, ψάχνουνε τα κιτάπια,

τα χρόνια τα συντάξιμα ρυθμίζουν και τα... χάπια.

Το ΔουΝουΤου είναι εδώ όχι για να βοηθήσει

αλλά θαρρώ τον Έλληνα για ν' αποδεκατίσει.

Κι εμείς μέσα απ' τον άμετρο κι ασήκωτο καημό μας

στις προσταγές τους κόβουμε, μέχρι και τον λαιμό μας.

24.4.2010

TPOΪKOΣ ΠOΛEMOΣ

Mε την τρόικα που έχω μπλέξει τώρα και καιρό

κι ήσυχο δεν με αφήνει κάτω από κλαρί χλωρό,

περπατώ συλλογισμένος και συχνά παραμιλώ

και τα καθημερινά μου πράγματα παραμελώ.

Λησμονώ το φαγητό μου με την τρόικα συχνά,

στους ορίζοντες, τα νέφη, μου φαντάζουν μελανά.

Tης σελήνης αποφεύγω ν'αντικρίζω την μορφή

μη με κατακεραυνώσει με απρόσμενη μομφή.

Mε την τρόικα που έχει πέσει πάνω μου βαριά

περπατώ κι αναστενάζω "Θάνατος ή Λευτεριά".

H μαυρίλα του θανάτου με τρομάζει γενικά

με της τρόικας τα μέτρα τα πολύ εξοντωτικά.

Πού να πας και να καθίσεις, πού να βρεις για να σταθείς,

η ζωή μας έχει γίνει αβεβαία κι ασταθής.

Kαι να ήθελες να πέσεις στα πεδία ηρωικώς

είναι προσχεδιασμένος ο αγών ο τροϊκός.

Mε της τρόικας την χάρη έχουμε πολλά υποστεί

κι απ'τα καθημερινά μας, βίαια αποσπαστεί.

Άλλα σκέφτεσαι να κάνεις κι άλλα οι άλλοι σου ζητούν

και σαν γόπα σιγαρέτου, τα κεφάλια, μας πατούν.

H κυβέρνηση στην τρόικα παρεδόθη αμαχητί

και του μνημονίου λέξη ν' ακυρώσει αδυνατεί.

Mπρος στις τροϊκές δυνάμεις απολείπει ο τολμών

κι ανεβαίνει η ανεργία των μεγάλων στεναγμών.

Mε την τρόικα κινούμαι, με την τρόικα συζώ,

είν' εκείνη ο επιβαίνων κι εγώ το δικό της ζο.

Mε προστάζει στέκω σούζα, με κουρδίζει τραγουδώ,

με την τύχη την γρουσούζα και τ' ονείρου την σποδό.

Mε την τρόικα κοιμάμαι, με την τρόικα ξυπνώ

και βροντές κι αστροπελέκια βλέπω εις τον ουρανό.

Στους ορίζοντες τα νέφη συμπυκνώνονται διαρκώς

κι έχει ο πόλεμος ξεσπάσει προ πολλού ο Tροϊκός...

20.5.2010

ΜΙΖΑ-ΝΤΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Εμείς, που εις την μιζαντινή διαβιούμε Ελλάδα,

πάσχουμε από εμετούς, ιλίγγους και ζαλάδα.

Μ’ αυτά, που της πολιτικής βλέπουμε και ακούμε,

και σαν ρούχο στενάχωρο ακούσια το φορούμε.

Οι αυξήσεις των δικαστικών, κι οι αμοιβές Γκαργκάνα,

εξάπτουνε τις αδερφές, διεγείρουνε την μάνα.

Τις ανιψιές μας προκαλούν, ωθούν την φτωχοκόρη,

κι όσο για μας, από θυμό μας κάνουνε βαπόρι.

Εμείς, που εις την μιζαντινή διαβιούμε Ελλάδα,

ουδέποτε χορτάσαμε ψωμί και φασολάδα.

Θύματα χρόνιας λοιμικής ασθένειας πανδήμου,

ψάχνουμε τα συσσίτια ενοριών και Δήμου.

Κι άντε κι αυτή την άνοιξη και τ’ άλλο καλοκαίρι,

και καταφθάνει ενίσχυση, λίγων ευρώ στο χέρι.

Το φυλλοκάρδι μας χτυπά, κι απ’ αγωνία τρέμει,

και στων ανατιμήσεων χάνονται την ανέμη.

Εμείς, που εις την μιζαντινή Ελλάδα κατοικούμε,

και με τα τεκταινόμενα κάθετα διαφωνούμε.

Θέλουμε την διαφάνεια και την δικαιοσύνη,

ποθούμε την απόλεμη ζωή και την ειρήνη.

Δεν αποδέχεται ουδείς την χλίδα των πλουσίων,

όταν υπάρχουν αμοιβές ευρώ εξακοσίων.

Κι άλλοι ν’ απολαμβάνουνε του πλουτισμού την νίκη

κι άλλοι να ζουν μ’ απλήρωτη ΔΕΗ, νερό και νοίκι.

Εμείς, που εις την μιζαντινή διαβιούμε Ελλάδα

και φως κι αξίες δώσαμε, καθώς κι Ολυμπιάδα.

Τώρα καλούμεθα εν πομπή ομού και παρατάξει,

ν’ αποδεχτούμε έκαστος ημών την Νέα Τάξη.

Στενεύουνε οι ανοιχτές γραμμές των οριζόντων,

κι οι αποφάσεις δυνατές απόντων και επιζώντων.

Καταστροφές και χαλασμοί στου χρόνου την χοάνη,

κι ο που γεννήθηκε γραικός, γραικός και θ’ αποθάνει.

5.1.2008